นักเรียน นักศึกษา และบุคคลทั่วไป
มันต้องมีกันบ้างที่รับโทรศัพท์ เปิดดูเอสเอ็มเอสระหว่างเดินด้วยความเร่งรีบ
แล้งลืมดูทาง อาจจะชนคนรอบข้างบ้าง เดินตกหลุมบ้างตามที่ตามทาง

หรือบางคนดีใจมากกับเอสเอ็มเอสที่น้องเทคส่งมาให้ เป็นครั้งแรก
ระหว่างเดินลงบันไดบีทีเอสสยาม
เขาเปิดดูด้วยความสุขที่ล้นเหลือ ยิ้มแก้มบานแข่งกับดอกทานตะวันแรกรุ่น
.....









ผลัด!!









เหมือนเครื่องบินตกหลุมอากาศ
เกิดเสียงร้องเล็กน้อย เหมือนโดนยุงกัด








ใครคนนั้นได้ลงไปนั่งยองๆ ที่บันไดขั้นถัดไปอีกสามขึ้น
แล้วลุกขึ้นยืนอย่างเร็วแบบไม่สทกสะท้าน


สายตาของคนๆนั้นก็ยังสตีลมองที่แมสเสช อมยิ้ม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้้น
ต่างกับสายตาของคนนับร้อย ทั้งข้างล่างบนถนน คนที่เดินเคียงคู่ไปที่บันได
รวมทั้งเพื่อนที่เดินตามอยู่ด้านหลัง ที่ร้องเสียงลง และก้มลงมาจับแขนเราไว้แบบแนบแน่น



"เมงเป็นไงบ้างวะ"
เพื่อนถาม

"ออ น้องกุส่งแมสเสชมากว่ะ"

...



ยังสตีลไม่รู้จวย(ตัว)
ผ่านไปสิบนาที ตอนที่ทำทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว ถึงร้านอาหาร
แล้วได้นั่งลงนิ่งๆ

"เออว่ะ เมื่อกี๊กุตกบันไดใช่มั้ยวะ?"

"เออโว้ยยยยย"
เสียงเพื่อนตะโกนเข้าสองรูหูตอกย้ำกับความดีเลย์สุดๆของเพื่อนมัน
ใช่ค่ะ เราเอง

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "อย่าดีใจจนลืมตัว"
อา หลังจากนั้นก็อายแบบว่าแทบจะมุดแผ่นดินหนี แล้วอย่างรวดเร็วที่คิดว่า เอ้ยไม่เป็นไร ยังไงเค้าก็จำหน้าเราไม่ได้หรอก เจอกันครั้งเดียวในชีวิตนี้ล่ะ คริๆๆๆๆๆๆ  //หลอกตัวเองแบบทนไม่ไหวแล้ว